İbret veren bir at hikayesi

İbret veren bir at hikayesi

İbret veren bir at hikayesi

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamın birinin atı, kuyunun birine düşmüş. Niye düşer, nasıl düşer sormayın. Belki kör bir kuyuydu, ağzı tahtayla kapatılmıştı, belki üzerine de toprak dökülmüştü. Zamanla tahta çürüdü, zayıfladı, üzerindeki toprakta biten otları yemek isteyen atın ağırlığını çekemedi ve güm diye atı yuttu kuyu.

Hayvancık saatlerce acı içinde kıvrandı, bağırdı kendi dilinde. Sesini duyan sahibi gelip baktı ki vaziyet kötü.

Zavallı atı kuyunun dibinde melül mahzun bakınıyor. Üstelik yaralanmış. Karşılaştığı bu durumda kendini atı kadar zavallı hisseden adamcağız köylüleri yardıma çağırdı. Ne yapsak, ne etsek, nasıl çıkarsak soruları havada kaldı. Sonunda karar verildi ki kurtarmak için çalışmaya değmez. Tek çare, kuyuyu toprakla örtmek ve hayvanı kuyuya gömmek.

Ellerine aldıkları küreklerle etraftan kuyunun içine toprak attılar. Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları, her seferinde silkinerek dibe döktü. Ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde her an biraz daha yükseldi ve sonunda yukarıya kadar çıkmış oldu. Köylüler ağzı açık kalakaldı.

Kıssadan hisse; Hayat, bazen bizim de üzerimize abanır. (Ne bazeni, çoğu zaman.) Üstümüzü toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur. Bunlarla baş etmenin tek yolu, yakınıp sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmak, aydınlığa adım atmaktır. Kör kuyuda olsak bile!

Cevap: İbret veren bir at hikayesi

Esselamün Aleyküm .Kıssadan hisse dedikleri tam anlamıyla bu olsa gerek.Emeğine yüreğine sağlık kardeşim. Fatih5801

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamin birinin esegi,
kuyunun birine düsmüs.
Niye düser, nasıl düser sormayin.
Esek bu. Düsmüs iste.
Belki kör bir kuyuydu, agzi tahtayla kapatilmis belki,
üzerine de toprak dökülmüstü.
Zamanla tahta cürüdü, zayifladi, toprakta biten otlari yemek
isteyen esegin agirligini cekemedi ve güm.
Hayvancik saatlerce aci içinde kivrandi, bagirdi kendi dilinde.
Ayiptir söylemesi, anirdi yani.
Sesini duyan sahibi gelip bakti ki vaziyet kötü.
Zavalli esegi kuyunun dibinde melul mahzun bakiniyor.
Üstelik yaralanmis.
Karsilastigi bu durumda kendini esegi kadar zavalli hisseden
adamcagiz köylüleri yardima cagirdi.
Ne yapsak, ne etsek, nasıl cikarsak sorulari havada kaldi.
Sonunda karar verildi ki kurtarmak için calismaya degmez.
Tek care, kuyuyu toprakla örtmek.
Ellerine aldiklari küreklerle etraftan kuyunun içine toprak attilar.
Zavalli hayvan, üzerine gelen topraklari, her seferinde
silkinerek dibe döktü.
Ayaklarinin altina aldigi toprak sayesinde her an biraz daha
yükseldi ve sonunda yukariya kadar cikmis oldu.
Köylüler agzi acik bakakaldi.

"Hayat, bazen bizim de üzerimize abanir" (cogu zaman)

Toz toprakla örtmeye calisanlar çok olur.
Bunlarla basetmenin tek yolu, yakinip sizlanmak degil, düsünüp
silkinmek ve kurtulmak, aydinliga adim atmaktir.

Kör kuyuda olsak bile …..

güzeldi Allah razı olsun…

Günlerden bir gün, köylerden birinde, bir adamın eşeği kör kuyulardan birinin içine düşmüş.Niye düşer nasıl düşer diye sormayın.Eşek bu düşmüş işte.
Hayvancık saatlerce acı içinde kıvranmış, anırmış, sesini duyurmaya çalışmış.Derken eşeğin sahibi gelmiş kuyunun başına.
Bakmış zavallı eşek kuyunun dibinde melül mahzun bakıyor.Üstelik de yaralı.Bir hal çaresi düşünürken bir koşu gidip köylüleri yardıma çağırmak gelmiş aklına.
Ne yapsak ne etsekte şu eşeği kuyudan çıkarsak derken, bakmışlar ki hayvan zaten yaralı, belkide kırık çıkığıda var, çok acı çektiğide belli, artık kurtarılsada işe yaramaz düşüncesiyle çıkarmaktan vazgeçmişler ve üzerini toprakla doldurmaya karar vermişler.Herkes eline geçebildiği ne varsa başlamış kuyuyu toprakla doldurmaya.

Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları her seferinde silkinerek üzerinden atmış.Onlar yukarıdan atmış. eşek silkelenerek her defasında toprağı altına almış.
Derken ayaklarının altına toprak sayesinde her defasında biraz daha yükselmiş ve giderek yukarıya çıkmaya başlamış eşek .Köylülerde şaşırmış hayvanın giderek yükselmesine.Onlar atmış eşek yükselmiş derken neticede hayvan yukarıya çıkmayı başarmış.

"Hayat, bazen bizimde üzerimize abanır .Üstümüzü toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur. Bunlarla başetmenin tek yolu sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmaktır.Aydınlığa bir adım daha yaklaşmaktır.Kör kuyuda olsak bile !"

Aslında fıkra değil ama nereye yazıcağıma tam karar veremedim…:)

Allah razı olsun,gerçekten ibret alınacak bir hadise….ben kendi adıma çok ders çıkardım..

Allah razı olsun çok güzel bir ders bence 🙂

Kuyudaki eşek
Günlerden bir gün, köylerden birinde, bir adamın eşeği kör kuyulardan birinin içine düşmüş.
Niye düşer, nasıl düşer diye sormayın. Eşek bu, düşmüş işte.
Hayvancık saatlerce acı içinde kıvranmış, anırmış, sesini duyurmaya çalışmış.

Derken eşeğin sahibi gelmiş kuyunun başına.
Bakmış zavallı eşek kuyunun dibinde melül mahzun bakınıyor. Üstelik de yaralı. Bir hal çaresi düşünürken bir koşu gidip köylüleri yardıma çağırmak gelmiş aklına.
Ne yapsak, ne etsek de şu eşeği kuyudan çıkarsak derken, bakmışlar ki hayvan zaten yaralı, belki de kırık çıkığı da var, çok acı çektiği de belli, artık kurtarılsa da işe yaramaz düşüncesiyle çıkarmaktan vazgeçmişler ve üzerini toprakla doldurmaya karar vermişler.

Herkes eline geçirebildiği ne varsa başlamışlar kuyuyu toprakla doldurmaya.
Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları her seferinde silkinerek
üzerinden atmış. Onlar yukarıdan atmış, eşek silkelenerek her defasında toprağı altına almış.
Derken, ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde her defasında biraz daha yükselmiş ve giderek yukarıya çıkmaya başlamış eşek.

Köylüler de şaşırmışlar hayvanın giderek yükselmesine. Onlar atmış eşek yükselmiş derken neticede hayvan yukarıya çıkmayı başarmış…
Hayat, bazen bizim de üzerimize abanır.

Üstümüzü toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur.

Bunlarla baş etmenin tek yolu sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmaktır.

Aydınlığa bir adım daha yaklaşmaktır.

Kör kuyuda olsak bile…