Sufi müziğin güzelliği sadece melodisinde değil.
Bence asıl büyüsü, insanı bir noktada susturmasında.
Bir süre sonra zihnindeki gürültü azalıyor.
Bir şeyleri çözmeye çalışmıyorsun.
Bir şeyleri kontrol etmeyi bırakıyorsun.
Ve o anda fark ediyorsun:
Bazen insanın ihtiyacı olan şey cevap değil, sadece huzur.
Mevlânâ’nın sözleri yüzyıllardır aynı yere dokunuyor çünkü dili çok basit:
Kalbin dili.
“Gel, ne olursan ol yine gel…” dediği an, insan ister istemez kendini daha az yargılamaya başlıyor.
Biraz daha yumuşuyor.
Biraz daha affedici oluyor.
Bu müzik de o çağrının sesi gibi.
Bir kapı aralanıyor sanki.
İçeri girince kimse seni sorgulamıyor.
Keyifle dinle.
Kalbine iyi gelsin.
Benzer Konular