Seferi olmak (ikamet çeşitleri)

Bir insanın doğup büyüdüğü, evlendiği, iş kurduğu, çalıştığı yere vatan denir. Vatan üç çeşittir:

1- Vatan-ı Aslî: Bir insanın doğup büyüdüğü, yaşayıp geçimini temin ettiği kendi köyü, kazası veya şehridir. Bir kimse kendi doğup büyüdüğü memleketten ayrılsa, meselâ Giresun’dan İstanbul’a taşınsa, orada ev ve iş kursa, artık önceki vatanı ikamet bakımından vatanı olmaktan çıkar. Daha sonra oraya gidecek olsa, on beş gün kalmaya niyet etmedikçe, farz namazlarını dörder rekât kılması gerekmez.
Fakat vatan- aslîsinden geçici olarak çıkıp başka bir yeri ikâmet vatanı edindikten sonra asıl vatanına dönse, niyete gerek kalmadan mukim sayılır ve namazlarını tam kılması gerekir. Meselâ bir kimse birkaç yıllık tahsil için aslî vatanı olan Giresun’dan İstanbul’a gelse, Giresun’a gittiğinde on beş günden az da kalacak olsa namazlarını tam kılar.

2- Vatan-ı İkâmet: Dinen yolcu sayılan birinin oturmaya müsait olan bir yerde en az on beş gün kalmak istediği bir yerdir. Meselâ bir kimse Giresun’dan İstanbul’a herhangi bir iş için on beş günden fazla bir müddet kalmaya niyet etse, İstanbul onun vatan-ı ikâmetidir. Vatan-ı İkâmette seferilik hükümleri geçerli olmaz.

3- Vatan-ı Süknâ: Bir yolcunun on beş günden az müddet kalmaya niyet ettiği yerdir. Böyle bir yerde geçici olarak ikâmet eden kimse seferi sayılır, dört rekâttı namazları iki rekât olarak kılar.
Bir kimsenin seferi sayılabilmesi için vasıtanın ismi ve şekli nazara alınmaz. Sadece mesafeye itibar edilir. Bu mesafe de normal yürüyüşle 18 saatlik yoldur. Yani yaklaşık 90 kilometredir. Doksan kilometrelik bir yolculuğa çıkan kimse ister yaya, ister trenle, ister otobüsle, isterse uçakla gitsin, seferi olmaya niyet ettiği takdirde; oturduğu yerin yola çıkıldığı yöndeki evlerinden ayrıldıktan sonra seferi sayılır. Dört rekâtlı farz namazları ikişer rekâtlı olarak kılar.